Draumekrøniker, Del 6 - På flukt... Igjen!

(Dinna krønika består av draumar frå tre netter på rad, som eg på ein merkeleg måte følte høyrde ihop som delar av same historia.)

Eg og onkelen min gjekk langs veggen på innsida av eit naust, og eg vart ganse overraska over at dette nauset var bygd slik at båten flaut i eit minst to meter djupt basseng, og kanten vi gjekk på var kanskje ein 30 centimeter brei. Sia det var ganske vanskeleg å gå på ei so smal stripe, tenkte eg at eg like godt kunne gå via båten, som låg nesten inntil veggen. Men i det eg hadde sett eine foten oppi begynte den å synke. Vatnet rundt båten vart fyllt med olje, og eg trakk foten tilbake so fort eg kunne før eg bråsnudde og gjekk tilbake den vegen vi hadde komt. Ved døra, stod ei høg, blond dame, og i det eg hadde trakka utanfor dørstokken, hoppa onkelen og bror min ut i vatnet. Litt forundra såg eg etter dei, før dama ved sidan av meg sa likegyldig og bekreftande: "Det er 828 meter ned til vannoverflaten" (ja, ho snakka sossete Oslo-vestkant).

So va det ein fest i bygda då, men eg kjente ingen av dei som var der. Kjedeleg so det va, gjekk eg ut, og utan at eg hadde lagt merke til det, viste det seg at dei hadde laga ei bakgate der, med ei metalltrapp som hang langs den eine veggen. Eg gjekk ned denne trappa, og då kom ein eg kjente, eller eg trudde eg kjente han, springande forbi, og eg skulle til å helse på han. Men han hadde ikkje tid til å leggje merke til meg, for etter han kom ein gjeng frå mafiaen og skaut villt rundt seg. I det eg skulle til å å til sides, var det ein av dei som skaut langs bakken, mest sannsynleg for å treffe føta hass, med maskingevær, men istaden pepra han leggane mine (ja bokstaveleg talt, med krydderet pepar!) . Det svei noke grådigt, og då eg såg ned på leggane mine var det fullt av små, raude prikkar. Kunne det her ha noko å gjere med den blonde sossedama frå tidlegare? Eg fann ut at det beste va å ikkje tenkje meir på det. Sjølv om eg hadde blitt skoten, blødde eg ikkje. Og det var ikkje noko problem å gå. Mafiaen forsette vidare, og eg gjekk ut av bakgata, og møtte endeleg på noken kjentfolk som hade tia te å prate.

Etter litt prating fann vi ut at vi skulle ta oss ein tur til utmarka ovanfor støylen, no kom det jo til å bli eit skikkeleg gullrush i området, det hadde tilogmed blitt opna ei saloon der. So då reiste vi no opp dar, men meir kan eg ikkje fortelje.

Draumekrøniker, del 3 - Forfølgjaren er nær

Vi sat midt i salen. Klart, vi var jo dommarar på UKM! Men sjølv om vi eigentleg skulle halde meiningane våre for oss sjølve, so diskuterte vi høglytt innslaga som kom. Det va no voldsomt kor kjedeleg det skulle vere då, og no so eg va so trøtt! Men eg kan jo ikkje sove no... Putt sann, kven merkar vel om eg søv? Det er jo berre ein draum uansett.

Eg stod på ein stol for å rekke opp til det øverste hjørnet av skåpet, medan eg samla saman alle smoothiane som stod der. Dei måtte for all del ikkje stå so openlyst, då ville jo han skjønne at eg var her med ein gong. då eg va ferdig og hadde pakka vekk alle flaskene tok eg til på neste rom med hylle. Smoothie dar òg.
Medan eg stod dar, i rommet som for øvrig var gamlerommet mitt, kom to-tre vener inn med kvar sin søppelsekk, full av høghæla, svarte sko. "Bra, set dei ved bordet der," sa eg. Når kom det møbelet dar, forresten? Det bordet høyrer til i raudehuset som vi leiger ut... Eller kanskje har eg berre sett det i ein katalog? Gutane gjekk ut, og ein av dei hadde tatt på seg ein av skoa, den einaste som ikkje var heilt svart. Den var jo svart, men hadde eit slags trekk; beige med lyse roser på. "Hei, du kan ikkje gå slik!" ropte eg. Ikkje fordi det var ein høghælt damesko, men rett og slett fordi ein kan ikkje gå i ein finsko og ein joggesko! So som logisk var, kasta eg den andre skoen etter han. Ikkje det at eg hugsa at det er sett på som ein fornærmelse av arabarar, men so var jo ikkje han arabar heller.
So gjensto siste del av planen. Kva planen gjekk ut på heilt eksakt visste eg ikkje, men vi gjekk no langs elva for å dekke over skiten etter hunden vår. Klart ville han sjå etter spor frå hunden vår, sjølv om ho ikkje hadde vore i nærleiken av oss på lenge.

So va det tid for evakuering. Eg visste eigentleg ikkje kvar eg skulle gjere av meg, men pappa og bror min sprang i forvegen. Korfor sprang dei så fort? Dei veit jo at eg ikkje klarer å halde følgje med dei, føta mine er jo blytunge. Eg sprang i slow-motion, tjue meter. Då datt eg. Sjølv om det va berre ein tynt lag med snø på bakken va det vanvitting tungt å springe. Etter to tjuemetrar til samt like mange fall, var eg komt til nabohuset. Dar sto grannekona i rosa morgonkåpe og tøflar. "Men... Ho bur no ikkje i det huset!" tenkte eg medan eg kava meg vidare.

So, ette mykje strev, kom eg endeleg te svingen. Det skulle bli gødt med nedoverbakke. Men dar sto han! For fyrste gong såg eg andletet hans: han hadde grå bart og skalla hovud, samt ei hue. Ja, eg veit han var skalla, for det var ingen andre enn musikk- og naturfaglæraren min! Eg bråsnudde, og ut fra hagen til ein av naboane kom ein eller to av venene mine, samt bror min. kva dei gjorde med læraren veit eg ikkje, for eg snudde ryggen til.