Bror min og eg sit i bilen på veg til Sandane. Når eg so ser ned på hendane mine, oppdagar at eg driv og filkar med noko rusk, epleskal eller noko i den grunnen. Kanskje har eg funne den under setet og tytkte det va artigt å leike med, eller kanskje eg nett har ete eit eple? I tilleg, so har eg Ingvald si plastklokke i handa, og er heller lei meg for at den er øydelagd. I alle høve, so ser bror min det, og sia det ikkje ser ut som om han tykkjer noko særleg om det. "Vi køyrer på Ivahola med det" seier han, men eg kan ikkje skjønne korfor vi ska måtte ta ein slik lang utstikkar, so eg føresler at vi berre kastar det ut bilvindauget. Då får han eit endå strengare uttrykk i andletet, og sler fast at "Nei, vi kastar det på Ivahola!"
So kjem vi til vegen som fører til Ivahola og svingar opp der. Men når vi kjem på toppen er der slett ikkje nokon søppelplass. Og vi er forresten ikkje på toppen av noko heller. Litt bortanfor oss ser vi ein tamil kome gåande, og han peikar på ei slags metallkorg som ligg på kanten av eit djupt juv som vi ikkje kan sjå botnen av, og denne korga er festa til ei taubane som fører opp til platået ovanfor juvet. Vi set oss oppi, og plutseleg er sjølvsagt hunden vår med.
Tamilen dyttar oss av kanten, og i fyrstninga fell vi ganske so beint nedover, men etter å ha halde seg fast som best ein kan, går det oppover. Vel oppe, og det er verkeleg på toppen denne gongen, ser vi utover ei lita flate, og midt i den flata er der noko som minner om ei vollgrav som omkrinsar ein rund flekk med gras. Og midt på den irrgrøne grasflekken sit eit lite knøtt med gult, bustete hår, og det gret. Naturlegvis går vi nærmare, og eg spør det kva det gret for. Då forklarar det at fyrlyset er sløkt og det får ikkje fyr i det igjen. So flyttar det litt på seg og syner oss noko som ser ut som ei stor, gul lyspære.
Då får eg ein strålande idé! Eg går bort til ei bærbuske og plukkar eit bjørnebær, som eigentleg ser ut som eit bringebær, og plukkar sjølve frøa av, slik at det einaste som e igjen e den harde kjerna som av og til heng med når ein plukkar bjørnebær. "Kanskje dinna kan hjelpe?" seier eg og rekk kjerna til knøttet. Då blir det so glad og tenner lyset med ein eingaste gong.
So fer vi heim att.
tirsdag 4. mai 2010
mandag 12. april 2010
Modellar og rosa mann
I dag var vi på geografieksursjon til Fjærland for andre gong i år for å sjå på brear. Dei fleste i klassa vår hadde vore dar tidlegare i år, men no var det tid til litt meir teori, istaden for berre å høyre på foredrag. Men det var nok ikkje fag som vart mest omsnakka då vi var på museet, for vi var nemleg ikkje dei einaste. Plutseleg fekk vi beskjed om å samle oss i den eine delen av rommet, og guiden vår for dagen fortalde at vi måtte gje plass til noken so skulle filme noken, og veit de ken dei sistnemnde noken va? Japan sine to kandidatar til Miss Universe 2010!
Og då fekk eg ein liten tulle-idè, nemleg at når vi gjekk forbi dei (etter at dei var ferdige med intervju og filming), so skulle eg seie "Konnichiwa!" te dei, og høyrest skikkeleg språkkyndig ut sjølv om eg berre kan noken få japanske gloser, og so gå vidare. Eg fortalde om idèen til Ingvild, som eg sjølvsagt sat på same bord som, og vi rista på hovuda våre og lo ei lita stund, før vi fortsette å ete is.
Men det so e so lurigt med slike tulle-idèar, er at dess meir du tenkjer på dei, dess meir får du lyst til å gjere dei. Etter ei konflikt inne i meg sjølv fann eg ut at jo, eg skulle seie "konnichiwa" te dei, om det no kunne bli aldri so flaut! Eg måtte berre ete opp gulrota mi fyrst, og då eg nesten var ferdig, såg vi at japanarane (det var fleire landsmenn med dei (og eg tykkjer forresten japanarane e noken av dei søtaste folkeslaga i verda)) var på veg ut, og ei stund seinare tok dei ein buss i motsatt retning av den vi seinare skulle i. Ganske synd, eigentleg...
Litt seinare på dagen såg vi ei stor kontrast til modellane: ein kulerund mann med lyserosa fleecegensar, og knallrosa caps.
Og då fekk eg ein liten tulle-idè, nemleg at når vi gjekk forbi dei (etter at dei var ferdige med intervju og filming), so skulle eg seie "Konnichiwa!" te dei, og høyrest skikkeleg språkkyndig ut sjølv om eg berre kan noken få japanske gloser, og so gå vidare. Eg fortalde om idèen til Ingvild, som eg sjølvsagt sat på same bord som, og vi rista på hovuda våre og lo ei lita stund, før vi fortsette å ete is.
Men det so e so lurigt med slike tulle-idèar, er at dess meir du tenkjer på dei, dess meir får du lyst til å gjere dei. Etter ei konflikt inne i meg sjølv fann eg ut at jo, eg skulle seie "konnichiwa" te dei, om det no kunne bli aldri so flaut! Eg måtte berre ete opp gulrota mi fyrst, og då eg nesten var ferdig, såg vi at japanarane (det var fleire landsmenn med dei (og eg tykkjer forresten japanarane e noken av dei søtaste folkeslaga i verda)) var på veg ut, og ei stund seinare tok dei ein buss i motsatt retning av den vi seinare skulle i. Ganske synd, eigentleg...
Litt seinare på dagen såg vi ei stor kontrast til modellane: ein kulerund mann med lyserosa fleecegensar, og knallrosa caps.
fredag 13. november 2009
Draumekrøniker, Del 7 - Kjolar og Trollpakk
Ein heilt tilfeldig dag. Eller, eigentleg er det jo natt, sola e 'kje oppe, men det e lyst nok te å kunne kallast dag. Perfekt tid på døgeret til å reise til nærmaste tettstad med klesbutikkar for å handle. Jau, det e nok dag.
Som vi alle veit, går ein alltid først inn på den butikken som sel dei rimelegaste klesplagga, og når desse kleda attpåtil e dei beste kan det jo ikkje bli betre. Eg skal ha ein kjole, ein fin ein. Ikkje det at eg veit kor og når eg skal bruke den, dessutan har eg jo festkjole frå før av, men ka gjer vel det?
Først ut er ein svart kjole i sateng, nokså elegant på same tid som at den er original med eit lag av chiffon utanpå det golvlange skjørtet. Snittet er tilnærma lik 1700-talets renessanse, med andre ord ein oppdatert klassikar. Kanskje litt vel klassisk?
Neste kandidat har ein djup blå farge, også den kan pryde seg i sateng, iallefall delvis. Bringa er tydeleg inspirert av den viktorianske moten, med blondar og korsettsnøring, som til slutt rundast av med ei stor, mørk sløyfe, før det struttande skjørtet tek over og skapar noko som minner meir om ein kjole frå den japanske stilretninga Gothic Lolita. Nei, det får no vere grenser!
Den tredje, ein raud, enkel kreasjon, er rett og slett alt for kjedeleg.
Nei, det nyttar visst ikkje her, eg får vandre vidare. For å spare tid går eg bort til dama som held på å henge opp nokre fleire plagg, for å forhøyre meg om kva for ein av dei andre butikkane som har høvelege prisar og dermed er verd å gå innom. Motvilleg nemner ho ein av konkurrentane.
I det eg skal til å gå, får eg auge på den perfekte kjolen: knelang, enkelt snitt, med sløyfer og blondar i fleng. Alt i ein pistasje-grøn farge, med hint av mørk mint... Men å kjøpe den no va berre for flaut (noke eg e veldig glad for i ettertid).
Eg hadde nett funne ein passande kjole (svart, stroppelaus, figursydd, med små, blå blomar broderte på) og skulle betale i det folk begynde å springe hysterisk rundt i senteret. Temmeleg forvirra går eg ut, kanskje eg då vil skjønne kva som er gale. Men nei, eg blir ikkje klokare av det. So då er det jo ikkje anna å gjere enn å spørre då. Fælt so mykje eg må spørre i dag då! Ei dame, eller kanskje va det ein mann, svarar stakato: "Dei kjem!" "Kven?" undrar eg, om muleg endå meir frustrert. "Trolla!" og med det eine ordet hiv han seg ut i kaoset av springane føter og veivande armar, let meg vere igjen der på sida med mitt forvirra uttrykk.
Utan at eg heilt veit korleis, er eg midt i ei rekke av menneske som sakte og hastande glir fram over ei steinur, det er nok eit rasfarleg område, der ein somme stader må hoppe for å kome fram over. Eg trur mest heile kommunen blir evakuert inn i nokre fjelldalar, men er ikkje det eigentleg det dummaste ein kan gjere? Det er trass alt troll vi har med å gjere, store troll som høyrer heime i sleke områder.
Men ein god ting kom no ut av turen: no veit eg ka slags kjole eg sk ha meg!
Som vi alle veit, går ein alltid først inn på den butikken som sel dei rimelegaste klesplagga, og når desse kleda attpåtil e dei beste kan det jo ikkje bli betre. Eg skal ha ein kjole, ein fin ein. Ikkje det at eg veit kor og når eg skal bruke den, dessutan har eg jo festkjole frå før av, men ka gjer vel det?
Først ut er ein svart kjole i sateng, nokså elegant på same tid som at den er original med eit lag av chiffon utanpå det golvlange skjørtet. Snittet er tilnærma lik 1700-talets renessanse, med andre ord ein oppdatert klassikar. Kanskje litt vel klassisk?
Neste kandidat har ein djup blå farge, også den kan pryde seg i sateng, iallefall delvis. Bringa er tydeleg inspirert av den viktorianske moten, med blondar og korsettsnøring, som til slutt rundast av med ei stor, mørk sløyfe, før det struttande skjørtet tek over og skapar noko som minner meir om ein kjole frå den japanske stilretninga Gothic Lolita. Nei, det får no vere grenser!
Den tredje, ein raud, enkel kreasjon, er rett og slett alt for kjedeleg.
Nei, det nyttar visst ikkje her, eg får vandre vidare. For å spare tid går eg bort til dama som held på å henge opp nokre fleire plagg, for å forhøyre meg om kva for ein av dei andre butikkane som har høvelege prisar og dermed er verd å gå innom. Motvilleg nemner ho ein av konkurrentane.
I det eg skal til å gå, får eg auge på den perfekte kjolen: knelang, enkelt snitt, med sløyfer og blondar i fleng. Alt i ein pistasje-grøn farge, med hint av mørk mint... Men å kjøpe den no va berre for flaut (noke eg e veldig glad for i ettertid).
Eg hadde nett funne ein passande kjole (svart, stroppelaus, figursydd, med små, blå blomar broderte på) og skulle betale i det folk begynde å springe hysterisk rundt i senteret. Temmeleg forvirra går eg ut, kanskje eg då vil skjønne kva som er gale. Men nei, eg blir ikkje klokare av det. So då er det jo ikkje anna å gjere enn å spørre då. Fælt so mykje eg må spørre i dag då! Ei dame, eller kanskje va det ein mann, svarar stakato: "Dei kjem!" "Kven?" undrar eg, om muleg endå meir frustrert. "Trolla!" og med det eine ordet hiv han seg ut i kaoset av springane føter og veivande armar, let meg vere igjen der på sida med mitt forvirra uttrykk.
Utan at eg heilt veit korleis, er eg midt i ei rekke av menneske som sakte og hastande glir fram over ei steinur, det er nok eit rasfarleg område, der ein somme stader må hoppe for å kome fram over. Eg trur mest heile kommunen blir evakuert inn i nokre fjelldalar, men er ikkje det eigentleg det dummaste ein kan gjere? Det er trass alt troll vi har med å gjere, store troll som høyrer heime i sleke områder.
Men ein god ting kom no ut av turen: no veit eg ka slags kjole eg sk ha meg!
mandag 20. april 2009
Draumekrøniker, Del 6 - På flukt... Igjen!
(Dinna krønika består av draumar frå tre netter på rad, som eg på ein merkeleg måte følte høyrde ihop som delar av same historia.)
Eg og onkelen min gjekk langs veggen på innsida av eit naust, og eg vart ganse overraska over at dette nauset var bygd slik at båten flaut i eit minst to meter djupt basseng, og kanten vi gjekk på var kanskje ein 30 centimeter brei. Sia det var ganske vanskeleg å gå på ei so smal stripe, tenkte eg at eg like godt kunne gå via båten, som låg nesten inntil veggen. Men i det eg hadde sett eine foten oppi begynte den å synke. Vatnet rundt båten vart fyllt med olje, og eg trakk foten tilbake so fort eg kunne før eg bråsnudde og gjekk tilbake den vegen vi hadde komt. Ved døra, stod ei høg, blond dame, og i det eg hadde trakka utanfor dørstokken, hoppa onkelen og bror min ut i vatnet. Litt forundra såg eg etter dei, før dama ved sidan av meg sa likegyldig og bekreftande: "Det er 828 meter ned til vannoverflaten" (ja, ho snakka sossete Oslo-vestkant).
So va det ein fest i bygda då, men eg kjente ingen av dei som var der. Kjedeleg so det va, gjekk eg ut, og utan at eg hadde lagt merke til det, viste det seg at dei hadde laga ei bakgate der, med ei metalltrapp som hang langs den eine veggen. Eg gjekk ned denne trappa, og då kom ein eg kjente, eller eg trudde eg kjente han, springande forbi, og eg skulle til å helse på han. Men han hadde ikkje tid til å leggje merke til meg, for etter han kom ein gjeng frå mafiaen og skaut villt rundt seg. I det eg skulle til å å til sides, var det ein av dei som skaut langs bakken, mest sannsynleg for å treffe føta hass, med maskingevær, men istaden pepra han leggane mine (ja bokstaveleg talt, med krydderet pepar!) . Det svei noke grådigt, og då eg såg ned på leggane mine var det fullt av små, raude prikkar. Kunne det her ha noko å gjere med den blonde sossedama frå tidlegare? Eg fann ut at det beste va å ikkje tenkje meir på det. Sjølv om eg hadde blitt skoten, blødde eg ikkje. Og det var ikkje noko problem å gå. Mafiaen forsette vidare, og eg gjekk ut av bakgata, og møtte endeleg på noken kjentfolk som hade tia te å prate.
Etter litt prating fann vi ut at vi skulle ta oss ein tur til utmarka ovanfor støylen, no kom det jo til å bli eit skikkeleg gullrush i området, det hadde tilogmed blitt opna ei saloon der. So då reiste vi no opp dar, men meir kan eg ikkje fortelje.
Eg og onkelen min gjekk langs veggen på innsida av eit naust, og eg vart ganse overraska over at dette nauset var bygd slik at båten flaut i eit minst to meter djupt basseng, og kanten vi gjekk på var kanskje ein 30 centimeter brei. Sia det var ganske vanskeleg å gå på ei so smal stripe, tenkte eg at eg like godt kunne gå via båten, som låg nesten inntil veggen. Men i det eg hadde sett eine foten oppi begynte den å synke. Vatnet rundt båten vart fyllt med olje, og eg trakk foten tilbake so fort eg kunne før eg bråsnudde og gjekk tilbake den vegen vi hadde komt. Ved døra, stod ei høg, blond dame, og i det eg hadde trakka utanfor dørstokken, hoppa onkelen og bror min ut i vatnet. Litt forundra såg eg etter dei, før dama ved sidan av meg sa likegyldig og bekreftande: "Det er 828 meter ned til vannoverflaten" (ja, ho snakka sossete Oslo-vestkant).
So va det ein fest i bygda då, men eg kjente ingen av dei som var der. Kjedeleg so det va, gjekk eg ut, og utan at eg hadde lagt merke til det, viste det seg at dei hadde laga ei bakgate der, med ei metalltrapp som hang langs den eine veggen. Eg gjekk ned denne trappa, og då kom ein eg kjente, eller eg trudde eg kjente han, springande forbi, og eg skulle til å helse på han. Men han hadde ikkje tid til å leggje merke til meg, for etter han kom ein gjeng frå mafiaen og skaut villt rundt seg. I det eg skulle til å å til sides, var det ein av dei som skaut langs bakken, mest sannsynleg for å treffe føta hass, med maskingevær, men istaden pepra han leggane mine (ja bokstaveleg talt, med krydderet pepar!) . Det svei noke grådigt, og då eg såg ned på leggane mine var det fullt av små, raude prikkar. Kunne det her ha noko å gjere med den blonde sossedama frå tidlegare? Eg fann ut at det beste va å ikkje tenkje meir på det. Sjølv om eg hadde blitt skoten, blødde eg ikkje. Og det var ikkje noko problem å gå. Mafiaen forsette vidare, og eg gjekk ut av bakgata, og møtte endeleg på noken kjentfolk som hade tia te å prate.
Etter litt prating fann vi ut at vi skulle ta oss ein tur til utmarka ovanfor støylen, no kom det jo til å bli eit skikkeleg gullrush i området, det hadde tilogmed blitt opna ei saloon der. So då reiste vi no opp dar, men meir kan eg ikkje fortelje.
fredag 3. april 2009
Draumekrøniker, Del 5 - Gjennom veggen
Eg stodi eit middels stort rom. Det var høgt under taket, hyllene var fyllte med gamle klede og ting. Etter å ha leita i alle krikar og krokar fann eg endeleg noko eg ville ha (for når eg hadde først gått inn i ein slik butikk, så måtte eg jo kjøpe noko). Det var ein blå/turkis kjole til 50 kroner; akkurat det beløpet eg hadde i lomma! Fornøgd gjekk eg bort til kassadama, og la kjolen på disken. "80 kroner," sa ho med eit likegyldig uttrykk. Eg protesterte, men då ho viste meg ein annan lapp der det stod "80 kr,-" skjønte eg at eg hadde tatt feil.
Eg kunne ikkje la den kjolen gå ifrå meg! So fort eg berre kunne, sprang eg ut i Oslos gater og leita etter mamma. Ho hadde sikkert tredve kroner, slik at eg kunne kjøpe det blå klesplagget. Det varte ikkje lenge før eg fann ho, og hadde returnert til butikken. Men... Alt var forandra! Dama bak disken var vekke, og no hadde butikken blitt overteke av ein mann. I eine enden av rommet var det stabla nokre kasser. Fortvila byrja eg å leite, men den blå kjolen var vekke. Då eg spurde en noverande innehavaren av butikken, sa han at han aldri hadde sett noko til ein slik kjole som eg beskreiv. Skuffa gjekk eg.
Neste dag var eg tilbake. Eg kunne rett og slett ikkje gløyme kjolen, og leita endå meir. Og underleg nok fann eg den, og betalte for den.
Ettersom eg no hadde funne det eg hadde leita so desperat etter, begynte eg å leggje merkje til alle dei andre vedunrelege tinga rundt meg. Sia eg ikkje hadde noke betre å ta meg til, gjekk eg likesogødt igjøna alle hyller og skap ein gong til. Der va utruleg mykje spennande! Gamle bilder og pyntefigurar og anna. Då eg trudde alle øskjer og skåp var endtevendte, spurde mannen, som no var blitt ganske gamal, om eg ville sjå endå meir. Klart ville eg det!
Han gjekk bort til eit gammaldags skrivebord med små hyller og skuffer, og opna ei lita luke for so å ta ut ei bok. Plutseleg begynte veggen til høgre for oss å opne seg, og eit kraftig lys strøymde utover rommet. Frå opninga høyrde eg ei stemme som sa namnet til den gamle (i skrivande stund er det umogeleg for meg å gjengje dette namnet. Kanskje var det for farleg for dei at eg visste det? Det einaste eg hugsar, er at det begynte p "O").
Veggen lukka seg, og alt vart stille. Men no var det ikkje berre eg og mannen i butikken; ved veggen som hadde opna seg, stod ein indisk gut, og saman med han var Peter, Kong Peter Den Store av Narnia! Mannen gjekk bort til Peter og la ei hand på skuldra hans. "Du må tilbake til Narnia, Peter. Dei treng deg," sa han, og dytta oss tre inn i veggen, som på ny hadde opna seg. han såg redd ut.
Så vart det mørkt, og den indiske guten leda oss opp og ned trapper, og snart visste eg ikkje om vi var på veg framover eller bakover. Etter det som verka som ei æve, stoppa han. "Eg håpar De kjem Dykk heim att," bukka han og opna ei luke over oss. Vi steig opp, og plutseleg var vi i ei gate med yrande folkeliv, men ingen bilar. "Bangkok," tenkte eg, men for å vere på den sikre sida, fann eg det lurast i å spørje ein forbipasserade om kvar vi var.
"Hong Kong," svara han
Eg kunne ikkje la den kjolen gå ifrå meg! So fort eg berre kunne, sprang eg ut i Oslos gater og leita etter mamma. Ho hadde sikkert tredve kroner, slik at eg kunne kjøpe det blå klesplagget. Det varte ikkje lenge før eg fann ho, og hadde returnert til butikken. Men... Alt var forandra! Dama bak disken var vekke, og no hadde butikken blitt overteke av ein mann. I eine enden av rommet var det stabla nokre kasser. Fortvila byrja eg å leite, men den blå kjolen var vekke. Då eg spurde en noverande innehavaren av butikken, sa han at han aldri hadde sett noko til ein slik kjole som eg beskreiv. Skuffa gjekk eg.
Neste dag var eg tilbake. Eg kunne rett og slett ikkje gløyme kjolen, og leita endå meir. Og underleg nok fann eg den, og betalte for den.
Ettersom eg no hadde funne det eg hadde leita so desperat etter, begynte eg å leggje merkje til alle dei andre vedunrelege tinga rundt meg. Sia eg ikkje hadde noke betre å ta meg til, gjekk eg likesogødt igjøna alle hyller og skap ein gong til. Der va utruleg mykje spennande! Gamle bilder og pyntefigurar og anna. Då eg trudde alle øskjer og skåp var endtevendte, spurde mannen, som no var blitt ganske gamal, om eg ville sjå endå meir. Klart ville eg det!
Han gjekk bort til eit gammaldags skrivebord med små hyller og skuffer, og opna ei lita luke for so å ta ut ei bok. Plutseleg begynte veggen til høgre for oss å opne seg, og eit kraftig lys strøymde utover rommet. Frå opninga høyrde eg ei stemme som sa namnet til den gamle (i skrivande stund er det umogeleg for meg å gjengje dette namnet. Kanskje var det for farleg for dei at eg visste det? Det einaste eg hugsar, er at det begynte p "O").
Veggen lukka seg, og alt vart stille. Men no var det ikkje berre eg og mannen i butikken; ved veggen som hadde opna seg, stod ein indisk gut, og saman med han var Peter, Kong Peter Den Store av Narnia! Mannen gjekk bort til Peter og la ei hand på skuldra hans. "Du må tilbake til Narnia, Peter. Dei treng deg," sa han, og dytta oss tre inn i veggen, som på ny hadde opna seg. han såg redd ut.
Så vart det mørkt, og den indiske guten leda oss opp og ned trapper, og snart visste eg ikkje om vi var på veg framover eller bakover. Etter det som verka som ei æve, stoppa han. "Eg håpar De kjem Dykk heim att," bukka han og opna ei luke over oss. Vi steig opp, og plutseleg var vi i ei gate med yrande folkeliv, men ingen bilar. "Bangkok," tenkte eg, men for å vere på den sikre sida, fann eg det lurast i å spørje ein forbipasserade om kvar vi var.
"Hong Kong," svara han
tirsdag 31. mars 2009
Draumekrøniker, Del 4 - Roque Ja og den oransje substansen
"Pass deg for løva," sa han til meg. "Ho er dum, men smart!" Går det i det heile tatt an? Det er jo enten eller, er det ikkje? Eg ville eigentleg spørre kva han meinte, men det hadde jo høyrt ganske tåpeleg ut om eg spurde om det var slik han nettopp hadde sagt det var. Etter ei kort stund fortsatte han: "Det er berre ein måte å beskytte seg mot henne på." Han viste meg ein rull med oransje netting. Ikkje det at eg visste kor han fekk det frå, eller kvifor... Han berre drog det fram når eg ikkje la merke te det. Han rista nettingen laus, i same augeblikk såg eg eit stort kattedyr kome springande opp bak han. Eg skulle til å rope, men før eg fekk laga ein einaste lyd, svinga han nettingen i ein sirkel rundt oss som eit gjerde, og løva stoppa. Med eit misfornøgd blikk såg ho på meg, før ho snudde ryggen til, og forsvann same vegen som ho kom.
"Kva er dette?" spurde, eller tenkte, eg ut i lufta. Både han og løva var sporlaust borte. Nettingen òg. Sidan eg ikkje hadde noko betre å finne på, so fekk eg vel prøve å finne nokon som kunne fortelje meg kva som var så spesielt med denne løva, og den oransje nettingen.
Eg blunka, og då eg opna auga mine igjen, stod eg på kanten av noko som kunne minne om ei sandvolleybalbane. Der var eit par mennekse dar, men på same måten som med netting-mannen kunne eg ikkje hugse andleta deira. Var eg i ein anna dimensjon kanskje, der folk ikkje hadde andlet?
To av dei kom bort til meg, og gav meg ein oransje paraply og eit grått armband. Men vent to litt! Den paraplyen var jo min, og det armbandet hadde eg laga sjølv. Kvifor hadde desse folka mine ting? Eg fekk ikkje noko svar på det, men dei sa at tinga mine ville beskytte meg mot løva.
For å vere ærleg, så var eg ganske lei av alt dette snakket om "løva". Folk snakka jo ikkje om anna, og dei tok tilogmed mine eigendelar. Nei, dette vart for dumt! Eg slengde paraplyen inn i baksetet på bilen vår, før eg smelde den igjen. Det skulle eg ikkje ha gjort. For på hi sida av bilen stod plutseleg ho... Løva! Eg opna døra så fort eg kunne, og tok ut paraplyen. "Ikkje prøv eg på noko," glefste eg mot henne. Overraskane nok tok ho til motmæle. "Den paraplyen kan ikkje beskytte deg," flirte ho, og viste fram eit stykke av paraply-mekanismen. Snikande sirkla ho meg inn.
"Du kan ikkje gjere meg noko!" ropte eg, og held fram armen mi så ho skulle sjå armbandet. Korleis det hamna på handleddet mitt e uforklareleg, men det forandra ingenting.
"Kva er dette?" spurde, eller tenkte, eg ut i lufta. Både han og løva var sporlaust borte. Nettingen òg. Sidan eg ikkje hadde noko betre å finne på, so fekk eg vel prøve å finne nokon som kunne fortelje meg kva som var så spesielt med denne løva, og den oransje nettingen.
Eg blunka, og då eg opna auga mine igjen, stod eg på kanten av noko som kunne minne om ei sandvolleybalbane. Der var eit par mennekse dar, men på same måten som med netting-mannen kunne eg ikkje hugse andleta deira. Var eg i ein anna dimensjon kanskje, der folk ikkje hadde andlet?
To av dei kom bort til meg, og gav meg ein oransje paraply og eit grått armband. Men vent to litt! Den paraplyen var jo min, og det armbandet hadde eg laga sjølv. Kvifor hadde desse folka mine ting? Eg fekk ikkje noko svar på det, men dei sa at tinga mine ville beskytte meg mot løva.
For å vere ærleg, så var eg ganske lei av alt dette snakket om "løva". Folk snakka jo ikkje om anna, og dei tok tilogmed mine eigendelar. Nei, dette vart for dumt! Eg slengde paraplyen inn i baksetet på bilen vår, før eg smelde den igjen. Det skulle eg ikkje ha gjort. For på hi sida av bilen stod plutseleg ho... Løva! Eg opna døra så fort eg kunne, og tok ut paraplyen. "Ikkje prøv eg på noko," glefste eg mot henne. Overraskane nok tok ho til motmæle. "Den paraplyen kan ikkje beskytte deg," flirte ho, og viste fram eit stykke av paraply-mekanismen. Snikande sirkla ho meg inn.
"Du kan ikkje gjere meg noko!" ropte eg, og held fram armen mi så ho skulle sjå armbandet. Korleis det hamna på handleddet mitt e uforklareleg, men det forandra ingenting.
tirsdag 24. mars 2009
Draumekrøniker, del 3 - Forfølgjaren er nær
Vi sat midt i salen. Klart, vi var jo dommarar på UKM! Men sjølv om vi eigentleg skulle halde meiningane våre for oss sjølve, so diskuterte vi høglytt innslaga som kom. Det va no voldsomt kor kjedeleg det skulle vere då, og no so eg va so trøtt! Men eg kan jo ikkje sove no... Putt sann, kven merkar vel om eg søv? Det er jo berre ein draum uansett.
Eg stod på ein stol for å rekke opp til det øverste hjørnet av skåpet, medan eg samla saman alle smoothiane som stod der. Dei måtte for all del ikkje stå so openlyst, då ville jo han skjønne at eg var her med ein gong. då eg va ferdig og hadde pakka vekk alle flaskene tok eg til på neste rom med hylle. Smoothie dar òg.
Medan eg stod dar, i rommet som for øvrig var gamlerommet mitt, kom to-tre vener inn med kvar sin søppelsekk, full av høghæla, svarte sko. "Bra, set dei ved bordet der," sa eg. Når kom det møbelet dar, forresten? Det bordet høyrer til i raudehuset som vi leiger ut... Eller kanskje har eg berre sett det i ein katalog? Gutane gjekk ut, og ein av dei hadde tatt på seg ein av skoa, den einaste som ikkje var heilt svart. Den var jo svart, men hadde eit slags trekk; beige med lyse roser på. "Hei, du kan ikkje gå slik!" ropte eg. Ikkje fordi det var ein høghælt damesko, men rett og slett fordi ein kan ikkje gå i ein finsko og ein joggesko! So som logisk var, kasta eg den andre skoen etter han. Ikkje det at eg hugsa at det er sett på som ein fornærmelse av arabarar, men so var jo ikkje han arabar heller.
So gjensto siste del av planen. Kva planen gjekk ut på heilt eksakt visste eg ikkje, men vi gjekk no langs elva for å dekke over skiten etter hunden vår. Klart ville han sjå etter spor frå hunden vår, sjølv om ho ikkje hadde vore i nærleiken av oss på lenge.
So va det tid for evakuering. Eg visste eigentleg ikkje kvar eg skulle gjere av meg, men pappa og bror min sprang i forvegen. Korfor sprang dei så fort? Dei veit jo at eg ikkje klarer å halde følgje med dei, føta mine er jo blytunge. Eg sprang i slow-motion, tjue meter. Då datt eg. Sjølv om det va berre ein tynt lag med snø på bakken va det vanvitting tungt å springe. Etter to tjuemetrar til samt like mange fall, var eg komt til nabohuset. Dar sto grannekona i rosa morgonkåpe og tøflar. "Men... Ho bur no ikkje i det huset!" tenkte eg medan eg kava meg vidare.
So, ette mykje strev, kom eg endeleg te svingen. Det skulle bli gødt med nedoverbakke. Men dar sto han! For fyrste gong såg eg andletet hans: han hadde grå bart og skalla hovud, samt ei hue. Ja, eg veit han var skalla, for det var ingen andre enn musikk- og naturfaglæraren min! Eg bråsnudde, og ut fra hagen til ein av naboane kom ein eller to av venene mine, samt bror min. kva dei gjorde med læraren veit eg ikkje, for eg snudde ryggen til.
Eg stod på ein stol for å rekke opp til det øverste hjørnet av skåpet, medan eg samla saman alle smoothiane som stod der. Dei måtte for all del ikkje stå so openlyst, då ville jo han skjønne at eg var her med ein gong. då eg va ferdig og hadde pakka vekk alle flaskene tok eg til på neste rom med hylle. Smoothie dar òg.
Medan eg stod dar, i rommet som for øvrig var gamlerommet mitt, kom to-tre vener inn med kvar sin søppelsekk, full av høghæla, svarte sko. "Bra, set dei ved bordet der," sa eg. Når kom det møbelet dar, forresten? Det bordet høyrer til i raudehuset som vi leiger ut... Eller kanskje har eg berre sett det i ein katalog? Gutane gjekk ut, og ein av dei hadde tatt på seg ein av skoa, den einaste som ikkje var heilt svart. Den var jo svart, men hadde eit slags trekk; beige med lyse roser på. "Hei, du kan ikkje gå slik!" ropte eg. Ikkje fordi det var ein høghælt damesko, men rett og slett fordi ein kan ikkje gå i ein finsko og ein joggesko! So som logisk var, kasta eg den andre skoen etter han. Ikkje det at eg hugsa at det er sett på som ein fornærmelse av arabarar, men so var jo ikkje han arabar heller.
So gjensto siste del av planen. Kva planen gjekk ut på heilt eksakt visste eg ikkje, men vi gjekk no langs elva for å dekke over skiten etter hunden vår. Klart ville han sjå etter spor frå hunden vår, sjølv om ho ikkje hadde vore i nærleiken av oss på lenge.
So va det tid for evakuering. Eg visste eigentleg ikkje kvar eg skulle gjere av meg, men pappa og bror min sprang i forvegen. Korfor sprang dei så fort? Dei veit jo at eg ikkje klarer å halde følgje med dei, føta mine er jo blytunge. Eg sprang i slow-motion, tjue meter. Då datt eg. Sjølv om det va berre ein tynt lag med snø på bakken va det vanvitting tungt å springe. Etter to tjuemetrar til samt like mange fall, var eg komt til nabohuset. Dar sto grannekona i rosa morgonkåpe og tøflar. "Men... Ho bur no ikkje i det huset!" tenkte eg medan eg kava meg vidare.
So, ette mykje strev, kom eg endeleg te svingen. Det skulle bli gødt med nedoverbakke. Men dar sto han! For fyrste gong såg eg andletet hans: han hadde grå bart og skalla hovud, samt ei hue. Ja, eg veit han var skalla, for det var ingen andre enn musikk- og naturfaglæraren min! Eg bråsnudde, og ut fra hagen til ein av naboane kom ein eller to av venene mine, samt bror min. kva dei gjorde med læraren veit eg ikkje, for eg snudde ryggen til.
Abonner på:
Innlegg (Atom)